Ο Nino Manfredi σε μιά παλαιά διαφήμιση της Lavazza έλεγε:
"Il caffe' e' un piacere. Se non e' buono, che piacere e'?"
Όταν πρωτογνωρίζουμε γευστικά κάτι που μας ενθουσιάζει, δημιουργείται ένα πρότυπο. Όταν γευόμαστε κάτι διαφορετικό -ακόμη και ανώτερο ποιοτικά - μέσα μας αναζητούμε τη ταύτιση της αρχετυπικής γεύσης και δεν το αποδεχόμαστε εύκολα.
Το τί αρέσει στο καθένας μας είναι υποκειμενικό.
Δεν μπαίνω στο τριπάκι να το παίξω επαϊων γευσιγνώστης.
Πέρασαν πάνω από 50 χρόνια όταν ζούσα στην Ιταλία ('70s).
Το Bar δίπλα στο σπίτι δούλευε Lavazza qualita' rossa. Είχε τεράστια δουλειά και εξαιρετικά σεταρισμένη μηχανή.
Έτσι και στο σπίτι όταν χρησιμοποιούσαμε τη Mokka Bialetti η τη Napoletana καφετιέρα, η επιλογή ήταν μόνιμα Lavazza qualita' rossa αλεσμένος. Value 4 Money? YES!
Δεν ξέρω εσείς, αλλά η αφεντιά μου πίνει 10-15 ristretti την ημέρα, άντε και κανένα normale capuccio μέχρι το μεσημέρι.
Πριν μήνες πέθανε η SECCO που είχα για πάνω από 20 χρόνια και είχα συνηθίσει - ταυτιστεί με το καφέ που έβγαζε.
Τώρα ψάχνομαι με μιά καινούργια μάρκα και μοντέλλο.
Ξαναγύρισα στο Lavazza στη προσπάθεια να βρώ τα γευστικά μου πατήματα σαν αφετηρία. Αμφιταλαντεύομαι..
Για πρωϊνή ενδοφλέβια καφέ πάντως μου κάνει.
Συμφωνώ με τη Χριστίνα. ΟΛΟΙ οι αλεσμένοι Ιταλικοί κάνουν εξαιρετικό καφέ φίλτρου (Μηχάνημα με έμβολο) και δεν πικρίζουν διαχρονικά, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά χαρμάνια φίλτρου.
Η branda που τάραξε τα νερά ήταν η ILLY, φέρνοντας νέες προσεγγίσεις στην απόλαυση του καφέ.
Το 5ρι μου οφείλεται στη διαχρονική εντιμότητα του χαρμανιού και στη μη παράλογη τιμή του.